pimpelmees

Verstopt in ’t hoekje van ’t balkon
een kastje voor een mezenpaar.
En plotseling, zo in april …
is het zijn huis en zit hij daar.

De pimpelmees met blauwe muts
trots zijn bezit te kraaien….
het wijfje lokkend naar hem toe
om het nestje te verfraaien.

De drukte van de broed is daar
er wordt gesleept bij ’t leven.
Dan valt de rust van ei en broed
die tijd is hun gegeven.

Maar als de eieren open gaan
dan brult de schaar om eten
dan is het vliegen af en aan
zichzelf daarbij vergeten.

Het resultaat is sprankelend mooi
enkele kleine gele bollen……
die uit het nest ’t gevaar in gaan
een ruimte om te dollen….

De sterken overleven wel …
de zwakken die verdwijnen,
maar straks zal uit dit jong bestaan
een nieuw paartje verschijnen.
Bron: gedichten.nl/teunhoek